Het huidige UWV is nog wel regisseur, maar de uitvoering wordt overgelaten aan commerciële reintegratiebedrijven. Dit wordt geregeld via aanbesteding en gunning. Een gedrocht van een procedure waarin Nederland weer eens laat zien hoe smal en bureaucratisch het is.
(Lees ook artikel: Arbeidsintegratie. Zelf doen! In plaats van Bulkreintegratie.)

Deze bedrijven zijn nu verantwoordelijk voor onze verdere arbeidsreintegratie, loopbaanontwikkeling en carrière. Ze bieden ons coaching, omscholing en sollicitatietraining als we ons als WAO-er bij hen melden. Als WW-er hebben we meer te maken met het CWI. (Centrum voor Werk en Inkomen) (In de WW.)
Dat we de uitvoering van onze arbeidsreïntegratie hebben ontkoppeld van het UWV is geen verkeerde ingreep geweest. UWV ambtenaren munten zeer beslist niet uit in ijver en vlijt. Gehospitaliseerde bureaucraten zullen we maar zeggen.

Soms is geld geen probleem!
Nee, we hebben er een nieuwe bedrijfstak bij gecreëerd. De commerciële arbeidsreintegratiebedrijven en scholingsinstituten. Zij ondersteunen ons bij het vervolg van onze loopbaan en eventuele om- of bijscholing.

En allemaal hebben ze nobele doelstellingen. WAO en WW zielenpoten zoals ons weer een menswaardig bestaan te geven met werk. Ze helpen ons bij rouwverwerking, beroepskeuze, scholing, sollicitatie en last but not least bij het vinden van een nieuwe baan.

Pappen en nat houden.
In de eerste jaren mochten deze jonge bedrijven opereren zoals ze zelf goed dachten. Ze hadden de conjunctuur mee en geld was geen probleem. Wij als doelgroep konden oneindig geschoold, begeleid en aan het lijntje gehouden worden. En omdat de arbeidsmarkt gespannen was, vonden velen van ons ook nog wel ergens werk.

Strijken met de eer van een ander!
Hoewel we de nieuwe baan vaak vonden op eigen kracht, mochten onze “reïntegratiecoaches”, de commerciële reintegratiebedrijven dus, een plaatsing declareren bij het UWV. Hun kassa rinkelde.(Een plaatsing is als een WAO-er of WW-er via bemiddeling van een reintegratiebedrijf weer een baan vindt onder bepaalde voorwaarden!)

No cure, no pay
Tegenwoordig is de conjunctuur drastisch gewijzigd en is de politiek een beetje wakker geworden. Ze vonden opeens dat er wel erg veel geld stroomde naar deze “charitatieve” instellingen. Nee, er moest wel resultaat door ze geleverd worden. No cure, no pay. No cure, less pay. De normale economische principes worden nu ook los gelaten op deze bedrijfstak. Prima, niks verkeerds aan. Echter…….

Get the picture:
We zitten met bijna 1 miljoen kneusjes in de WAO. Met honderdduizend langdurige werkelozen in de WW en circa driehonderdduizend in de bijstand. En we zitten opgezadeld met een economie, waar amper leven in zit. Over ons ontfermt zich een zwerm commerciële reintegratiebedrijven, die voor hun voortbestaan, afhankelijk zijn van plaatsingen.

Wie worden bemiddeld? Op wie gaan ze zich storten? Natuurlijk! Op diegene onder ons met de minste smetjes en deukjes! En de rest van ons……, die verdwijnen nog dieper onder in de bureaulade van “onze reïntegratiecoaches”! Triest, maar waar.

En wij? Een ervaring rijker en een illusie armer. Maar een baan? Ho maar! Als we geluk hebben een omscholing hier of een proefplaatsing daar! (proefplaatsing: op kosten van het UWV een proefperiode bij een werkgever van maximaal een half jaar! Lekker goedkoop!)