Voor collega’s zijn we nu een galbak. Ze vinden ons sikkeneurig, erg op onszelf, introvert en weinig collegiaal. Op personeelsfeestjes worden we nog kort te woord gestaan door onze collega’s. Als we nog op personeelsfeestjes komen tenminste! Want uitvluchten hebben we bijvoorkeur.

Collega’s zullen dit natuurlijk nooit rechtstreeks tegen ons zeggen. Ze zijn “netjes” opgevoed immers. Maar in de wandelgangen is het geroddel over ons niet van de lucht. Eigenlijk zijn we een vreselijke “sta in de weg” geworden in de afgelopen (jaren) periode voor iedereen op het bedrijf.

De verschraling van onze carrière en het gebrek aan loopbaanbeleid is nu bijna compleet. In het Engels wel populistisch betitelt als narrow-minded. In het Nederlands: kortzichtig.

De werkeloosheid neemt weer ouderwetse proporties aan. Het devies luidt al lang: “Blijf zitten waar je zit, verroer je niet!”

Nog meer tegenwind voor loopbaanbeleid!
Voor promotie is het ook te laat. Dat had voor ons gevoel al jaren geleden moeten gebeuren, maar ja, die baas hè! (Die overigens allang vertrokken is) En die snotneus van een academicus die nu de zaak bestuurt. Die liep nog in de luiers toen wij al werkzaam waren bij de firma.

Een opleiding of omscholing volgen? Zou dat als loopbaanbeleid onze carrière een nieuwe wending kunnen geven? Alleen bij de gedachte worden we al vreselijk moe.

En wat te denken van onze pensioenbreuk als we nu het bijltje erbij neer zouden leggen of als we het geluk nog zouden hebben van baan te kunnen veranderen.

En dat eigen huis… Daar rust nog jaren een hypotheek op. Hoe zou onze partner reageren wanneer we zouden besluiten te stoppen. Zou ze tekeer gaan als een mager hysterisch speenvarken of ons weer weken lang dood negeren? De huwelijksproblemen die er zijn, steken overigens ook weer steeds vaker en heftiger de kop op.

Onze gezondheid.
Laten we het daar maar niet over hebben. Wallen, futloos, hoofdpijn, brandend maagzuur, eczeem, roos, schimmelinfecties, haaruitval, slapeloze nachten, baden in het zweet, roken als een schoorsteen. Burnout en arbeidsongeschiktheid dreigt.

En op vakantie gaan: Alleen het idee al! Het georganiseer en het geregel geeft voor ons gevoel al zoveel stress. Bovendien kunnen we het geld beter besparen voor de echt moeilijke tijden die ongetwijfeld komen gaan.

Goed! Maak deze strip zelf maar af en kleur de plaatjes. En ze leefden nog lang (of niet!) en …..

Komt er dan nooit een prins op het witte paard?

Nee, never nooit niet! Maar een afwachtende houding aannemen in deze situatie is "killing"! Een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest......

Tijd voor actie. De barricaden op!
Dus we moeten niet langer wachten. Laten we het vandaag nog doen of anders uiterlijk morgen als we nog wat voorbereidingen moet treffen....., maar laten we die ontslagbrief schrijven!

En als we dat niet durven, wat erg aannemelijk is, dan nodigen we onze manager met spoed uit voor een zeer openhartig gesprek.

Grote kans dat hij toch meer meewerkend is, dan we ooit gedacht zouden hebben. Samen met onze manager op zoek naar een oplossing, zou het werkelijk mogelijk zijn?

Een outplacement traject? Elders arbeidsintegratie? Een persoonlijke loopbaancoach of trainer? Een assertiviteitscursus?

Oke. We snappen dat de gedachte alleen al gedurfd is.
Misschien is het inlassen van een last-minute vakantie toch het overwegen waard. Dan kunnen we er nog even goed over nadenken, maar bij terugkomst gaan we actief aan de slag. We nemen onze loopbaanontwikkeling en carriere weer in eigen hand.

"Ik hoef niet meer langer te wachten met loopbaanbeleid!
Ik wil zo snel mogelijk in contact komen met een loopbaanadviseur of outplacementdeskundige!"

Of ga verder met "What the heck! Aan loopbaanbeleid of carrière doe ik niet!"

Loopbaan-ontwikkeling.com

Ontdek uw latent talent!

---

Terug naar Homepage

---

---