Het was niet zo dat mijn werk lichamelijk of geestelijk zwaar was, maar het was vooral dat uitzichtloze gevoel over mijn werk. Zwaar leunend op mijn routine was ik de uitdaging geheel verloren. Uitzicht op promotie had ik niet (de organisatie was daarvoor veel te plat) en een stap zijwaarts was ook niet voorhanden. Ik had al geruime tijd geprobeerd te veranderen van werkkring, maar mijn sollicitatiebrieven en in enkele gevallen sollicitatiegesprekken, waren niet succesvol gebleken. En aan outplacement had ik nog nooit gedacht, laat staan dat ik ervan gehoord had.

Na het avondeten bracht ik deze bewuste vrijdagavond met weinig enthousiasme mijn jonge kinderen naar bed om vervolgens leeg en gevoelloos neer te zakken op de bank. Klaar voor weer een neerslachtig weekend.

Mijn vrouw zag het drama zich blijkbaar weer voltrekken en trok dit keer stevig aan de bel. Ze wilde niet langer dit soort weekenden. Achteraf heel begrijpelijk, want de gezelligheid was overal behalve thuis.

Ze vroeg wat er aan de hand was en apathisch antwoordde ik; “Ach niets…..Laat maar!” Maar met dit antwoord nam ze geen genoegen en ze drong aan. Na enig gemor en getreuzel zei ik: ”Je weet het wel. Het is mijn rotwerk dat mij weer bezig houdt!”

Maar dit keer reageerde ze anders. Ze stelde namelijk heel verrassend: “Weet je, waarom stop je er niet gewoon mee! Want als jij zo doorgaat, ben ik bang jou te verliezen! En dat kan toch nooit de bedoeling zijn van je werk?”

En hiermee doorbrak ze bij mij een taboe. Deze ultieme gedachte had ik wel overwogen, maar ik durfde dit niet met haar te bespreken. Hoe ze zou reageren was voor mij onvoorspelbaar? We hadden immers een eigen huis. Ik was kostwinner en onze kinderen waren nog jong.

Na een zeer openhartig gesprek op deze heugelijke vrijdagavond, ben ik ’s maandags naar mijn teamleider gestapt met de mededeling dat ik een gesprek met hem wilde hebben onder vier ogen.

Na 3 maand verliet ik de organisatie. Met een WW-uitkering en een outplacementtraject op zak. Na 8 maanden vond ik een nieuwe en uitdagende baan in een geheel andere branche. Maar nog veel belangrijker: Ik had mezelf hervonden. Ik bruiste weer van enthousiasme en het leven lachte me weer toe. En de financiële schade: Nihil.

Met dank aan:
Mijn vrouw, voor haar begrip. Mijn teamleider, voor zijn medewerking en mijn outplacementadviseur voor zijn deskundigheid!